Babam en güzel tatil yalnız tatildir der, kendinle baş başa geçirdiğin. Hep paylaşmayı seven biri olan ben hiç katılmazdım bu düşüncesine ne yalan söyleyeyim. Tabi bir zamanlar…peki şimdi?…

Nasıl özlemişim kendimle kalmayı, özlediğimi fark etmeden. En sevdiğim pırıltılar karşımda, güneşin, gücün suya vurduğunda oluşan o kıpır kıpır ışıklar…beni en mutlu eden gerçeklerden biridir. O ışıltı içime girer bedenimin her noktasında akar, ve dudaklarımda buluşup gülümsemeye dönüşür. Gözlerime ve algıma teşekkür ediyorum bu hissiyatı yaşamamı sağladıkları için.

Pırıltıların arasında iki arkadaş sörf tahtalarının üzerinde sanki kulağımdaki müzikle dans ediyor. Çok sakin, çok huzurlu.

Acaba tüm varlıklar şu anda aynı şekilde bu nimeti, huzuru hissetse ne değişirdi yaşamda?

Bir de büyük sözü dinlemeyi, anlamayı büyümeden önce başarsaydık ne değişirdi yaşamlarımızda?

Her ikisinin de olmaması biz var ettiğine göre….HERŞEY!

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s