Ayrılma döneminde kocam komik bir şekilde, kaşları hafif kalkmış, kafa bölgesi biraz öne çıkmış, dikkat verircesine, dik dik biraz da boş yüzüme bakar ve bendeki ‘o’ bakışı yakalamaya çalışırdı. Sonrasında da büyük bir hayal kırıklığı bakışıyla bu süreci sonlandırırdı.

Anlaşılan o ki bendeki o sevgi akışını görmeye çalışırdı yıllardır görmeye alıştığı, belki de alışkanlıkla farkındalığı olmadığı o bakışı. Oysa demezdi ki o gözler aslında bir ayna. Zaman gelir, ne görüyorsa onu yansıtır.

Birliktelik çok zor! Karşılıklı ve birlikte çok büyük çaba gerektirir ki yürüsün. Ama önce karşılıklı nezaket, değer duygusu, aşk ve tabi ki cinselliği içerir. Bunlardan bir tanesi bile eksik kaldığında sönmeye başlar o bakıştaki güzellikler. Çaba yavan kalır, teker zor döner. Birliktelikler illa yürümek zorunda mı? Hayır… Şartlar değişir, insanlar değişir, görenler kör olur, körler görmeye başlar. Fakat taraflarda sevgi oldukça, saygıyla birlikte güzel, bilinçli ve medeni ayrılıklar mümkün.

Bilinçsizlik mi bu kadar vahşi yapıyor bizi, sevmeyi bilmemek mi? Seviyoruz, severken kırıyor parçalıyoruz, hangi kafayı yaşıyoruz?

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s