Ne zaman koşmaya başladık yanlış hazların peşinden? Nasıl değiştik bilmeden, kuruduk, yitirdik güzellikleri!

Yemek yemek mesela, bir keyiftir ihtiyaçtan öte, yaşamla paylaşımdır, gelecektir. Ama yalnız başına değil, tad almadan değil, paylaşmadan, haz duymadan değil.

Kim değişir annenin mutfağından gelen kokuya lokantadan gelen kokuyu. Tencereye daldırdığımız kaşıkla annemizden an be an yediğimiz sert bakışlara kıkırdayarak verdiğimiz tepkiye kim değişir garsonun düz bakışını. Kim değişir ailemizle oturduğumuz sofrayı boş bir lokanta masasına… Annelerimizi, anne gibi saydıklarımızı ziyaret etmez olduk…

Kim değişir eşiyle sevgilisiyle birlikte mutfakta oynaşarak yemek pişirmeyi, o muhabbette paylaşılanları, bir havalı restoran deneyimine. Yemek beklerken bakılan telefonları, o ‘an’ı birbirleriyle değil sosyal medyayla paylaşmayı kim tercih eder sevgi yüklü bakışlara, sıcacık dokunuşlara… Evde yemek pişirmez olduk…

Biz çok değiştik! Ve ne çok şey kaybettik!

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s