Tek ihtiyacımız sevgi. Tanımı ne olursa olsun.

İki kedimiz var okul kapısında. Her öğrenci yanlarından geçerken bu kedilere bakar, sever, gülümser, bazen besler, bazen okşar, iletişime geçer, öyle veya böyle. Ama dikkat ederim merhaba bile demez öğrenciler birbirlerine. Gözgöze bile gelmezler. Düşündürür bu beni haliyle.

Sevgiye bu kadar açken nasıl olur da birbirimizden bunu esirgeriz şaşarım. Esirgemekle kalmaz yok sayarız bazen. Bazen de uğruna yok ederiz. Sanırım bir tek insan oğlu aşk için sevgi için şiddet gosterir, savaş çıkarır, yok eder. Aşk için yanmak yerine yakar geçer.

Onu sevmem için çırpınan küçük küçücük bir köpeğin yaptığı oyunlara bakiyorum. Kucaklayıp koltuğa yanıma aldığımda kafasını kucağıma koyup uyuyuşuna mest olmuş durumdayım. Beklentisiz, pürüzsüz sevgi. Hadi köpek ne anladı sevgiden, adını farklı koyalım, diyelim ihtiyaç; temas, sıcaklık, güven…

Bunu almak için safça çabası, eğlenceli dönüş hareketleri, kendince ifadelerini anlayan, ben. Sonuç: kucağımda uyuyan mutlu bir köpek, inanılmaz keyifle kalbimi ısıtan ben.

Kim daha kazançlı?

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s